Why do people leave their luxurious life in the US and go back to India?

Hmm… taking US citizenship and traveling the world or coming back to retire in India is an option that I have seen with 3 relatives & friends!

1. has biz, returned back when he was 45 & kinda semi retired (IIT guy), sent his daughter back to US for Bachelors, now after her MBA, settled back there itself being an US Citizen.

2. Went to US at age 34 and worked on his PhD for 6 years, Post Doc for 2 years and on job for 23 years & retired. Back now to India and started teaching as Professor near his hometown while his kids are living in US, 1 married, 1 looking for!

3. Came back when he was 60 & both kids married in India (never gave up US Citizenship and they keep biz ties in US). Mostly they are traveling around the world, after having earnt a lot. Will work till his last breath he says!

(BTW, I have given up my US Green card in during 2000 and having worked there on non immigrant visa)

அமெரிக்காவிலே ஒரு தொடர்ச்சி....

அமெரிக்காவிலே ஒரு தொடர்ச்சி....

முதலில் இந்த கதையை 

ஆகவே... ஒரு கதை பிறக்கிறது!

படித்து விட்டு,

என்னுடைய இந்த போஸ்டையும்

அமெரிக்காவிலே

ஒரு முறை வாசியுங்கள்....

அப்புறம் கதை பிடிபடும்...

ஆகவே... ஒரு கதை மீண்டும் பிறக்கிறது!

*****

ராம்கி கன்சல்டன்சி எம்.டி ஆபிஸ்....

"மிஸ்டர் ஸ்ரீநிவாஸ் - ஹவ் வாஸ் யுவர் ட்ரிப்.  சென்னை தானே நீங்க... உடைந்த தெலுகு கலந்த தமிழ் வாடை...  " ராமகிருஷ்ணா ரெட்டி தான்

அப்பொழுது தான் தலை சுற்றிய என் உடல், ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலின் உதவியோடு சிறிது சாந்தமடைந்திருந்தது....  எப்படி பேசி எப்படி இனி என் அமெரிக்க வாழ்வை கொஞ்சம் காலம் ஓட்டுவது?

இப்போது இருந்த என் லூக்கிற்கும் சென்னையில் நான் அவரை சந்தித்த பொது இருந்த லூக்கிற்கும் சம்பந்தமில்லை.... வழுக்கை, ஒரு குறுந்தாடி என்று நரையோடு உருவமே மாறிப்போயிருந்தது...

அந்த பரந்த மேசைக்கு பின் இருந்த ஷ்விவல் சேரில் அமர்ந்தவர்... என்னைபபார்த்ததும், ஒரு கணம் உற்று பார்த்து.... திடுக்கிட்டவராக... "ஹா... சிஸ்கோ ரவுட்டர் ஆர்கிடேக்ட் என்ற போதே நினைச்சேன், நீங்களாக இருக்கலாம் என்று.... ஹவ் ஆர் யு... மை தேவுடா.... எனக்கு வேலை கொடுத்தவரே... "

ஒரு நிமிடம் மவுனம்... எனக்கு வார்த்தை வரவில்லை....

 "நீங்க எப்படி.... " எனக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை.. மனதெல்லாம், என் வேலை அம்போ தான், இந்தியாவிற்கு கர்வாப்சி என்று தான் நினைத்தேன்...

இருவரும் மவுனமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்.

ரெட்டி தான் கொஞ்சம் அதிகம் டென்சன்னானது போல இருந்தார்.... "எனக்கு ஒரு மணிக்கு ஒரு கிளையன்ட் மீட்டிங்... எ.டி & டி ஆபிஸ் போகணும்... உங்க எல்.சி. இங்கே மாரிஸ்டவுனுக்கு மாத்தரத்துக்கு தான். உங்களுக்கும் அங்கே தானே புது ப்ராஜக்ட் மீட்டிங் ? "

"ஆமாம் .. " என்றேன். வாயில் கொஞ்சம் கூட சத்தம் வரவில்லை.சிக்கல் தீர்ந்தால் சரி. இன்னும் நாலே முக்கால் வருஷம் ஓட்டினால் போதும், குழந்தைகள் இருவரும் காலேஜ் வந்துவிடுவார்கள், அப்புறம் இந்தியா  கிளம்பிடலாம்.

"சரி நீங்களும் என்னோட கூட வாங்க... என்னோட இந்தியன் ஹோட்டலிலேயே மதியம் லஞ்ச சாப்பிட்டிடுட்டு போகலாம்... " எழுந்தார்.

"நிறைய சொல்ல வேண்டி இருக்கு ...நான் நடந்துகிட்ட விதம், எல்லாம் என் குடும்ப சூழ் நிலையால  தான்... நோ எக்ஸ்கியுசஸ் "

"அமெரிக்கா வந்து இப்போ 20 வருஷம் ஆகப்போகுது! " வெல்லாம் பல். அதே பழைய ரெட்டி.

ரெட்டி கண்களில் ஒரு வித பெருமிதம். சாதித்த சந்தோசம்!

"சரி சரி லேட்டாகுது .... வாங்க சாப்பிட போகலாம்.... " ரெட்டி அழைக்க வெளியே நடந்தோம். வெய்யில் மிதமாக இருந்தது. இன்னும் குளிர் விடவில்லை.  சேன் ஹோசே அளவு இங்கே வெய்யில் வராது. இதமாகத்தான் இருந்தது. கோட்டுக்குள் வியர்த்துக்கொட்டிகொண்டு இருந்தது.

மழை வரும் அறிகுறி இருந்தது.

மக்கள் அந்த எடிசன் மாலில் கொஞ்சம் விரைவாக ஓடிக்கொண்டிருந்தனர்.

வெள்ளி ஆதலால் ஆபிசில் உண்ணாமல் வெளியே ஹோட்டலில் உண்பது வழக்கம்.


*

மணி மதியம் பன்னிரண்டு.

"இது என்னோட காம்ப்ளெக்ஸ். சின்ன லெவல் டவுன் மால். பத்து கடை இருக்கு. என் ஆபிசும், என்னோட  இன்டியன் ரெஸ்டராண்டும் ... "

ரெட்டிக்கு 20 வருடம் கழித்து பார்த்த நண்பனைக்கண்ட சந்தோசம். பகிர்தல் ஆரம்பமானது.

"எல்லாம் சேர்த்து மொத்தம் ஒரு 3  மில்லியன் ஆச்சு. இப்பெல்லாம் இங்கே மார்ட்கேஜ் ரொம்ப கம்மி. வர்ற வாடகை அப்படியே கட்டறேன். கொஞ்சம் அப்படியே ஊரு பக்கம் பிலேந்த்ரோபி.. அப்புறம் நம்ம சொந்த பந்தங்கள் இங்கே வர வைக்க ஹைதராபாத்திலே ஒரு ஆபிஸ்...  நான் படிச்ச அமீர்பெட் கோச்சிங் சென்டர்ஸ் எல்லாம் இன்னும் இருக்கு தெரியுமா?

மிக பிரபலமான அந்த இந்தியன் பப்பே ஹோட்டலில் சாப்பிட்டோம்... பணியாளர்கள் எல்லாம் என்னை கவனித்துக்கொண்டது மிகவும் அதிசயமாக இருந்தது. முதலாளியின் நண்பர் அல்லவா?

இடையில் ரெட்டியை பார்க்க வந்தார் ஒரு பெண். அவர்கள் இருவரும் நெருக்கமாக சத்தமில்லாமல் "ஹனி ஹனி ... " என்று பேசியதைக்கேட்க வித்தியாசமாக இருந்தது..குறுகுறுப்புடன் பார்த்தேன்!

"ஸ்ரீநிவாஸ் மீட் லிஸ், மை வைப் பார் 15 இயர்ஸ். லிஸ் திஸ் ஜென்டில்மேன் கேவ் மீ மை பர்ஸ்ட் ஜாப்.. "  லிஸ் முகத்தில் மிகப்பெரிய புன்சிரிப்பு. "நீங்க தானா அது... ஹீ கிப்ஸ் சாட்டிங் அபவுட் யு ஆல்வேஸ் .. " கை குலுக்கினார்!

எனக்கு இதுவும் ஒரு பெரிய ஷாக். இன்னும் எத்தனையோ....

அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இன்னும் இல்லை. இந்தியாவில் இருந்து இரு குழந்தைகளை சீக்கிரம் தத்து எடுத்து வளர்க்க முடிவாம்.... சென்னைலே சொல்லியிருக்காங்களாம்...

"யு ஷுட் விசிட் அஸ்  அட் ஹோம் சம் டைம் சூன் ஸ்ரிநிவாஷ் ... " லிஸ் சொல்லிவிட்டு சென்றார். அவர் தான் முழு நேரம் ஹோட்டலை நடத்துகிறாராம். லிஸ் ஒரு சோசியல் சர்வீஸ் பர்சனும் கூட.

நியூ ஜெர்சி செனட்டிற்கு அடுத்த எலக்சனில் ரிபப்ளிக்கன் பார்டி சார்பில் நிற்கிறாராம். பணம் இருந்தால், அடுத்து அரசியல் தானே.... இங்கேயும் இந்தியா போல தான்.

உன்ன மனமில்லை. இருந்தாலும் ரெட்  ஐயில் வந்த களைப்பும், காலையில் ஒரு டோனட் மட்டும் சாப்பிட்ட வயிறு கட முட என்றது. சாப்பிட்ட்டு  தான் ஆகணும்... 3 மாதங்களா சொந்த குக்கிங், அப்பப்போ இந்தியன் ரெஸ்டரான்ட் என்று தான் இருந்தது.

நிறைவான அந்த மதிய உணவிற்கு பிறகு ....

"வாங்க கிளம்பலாம்... " ரெட்டி தன் சொகுசு காருக்கு அழைத்து சென்றார்.

12:30 என்று அந்த அமர்களமான லிங்கன் டவுன் காரில் டயல் சொன்னது. அமர்ந்து செல்லவே என் மனதிற்கு ஒரு வித்தியாசமாக இருந்தது. ரெட்டி நிஜமா சூப்பாரா வாழறார்! 

*

எடிசனிலிருந்து மாரிஸ்டவுன் செல்ல குறைந்தபட்சம் அரை மணி நேரம் ஆகும். முழு கதையும் கேட்டுவிட வேண்டியதுதான் என்று மனதில் நினைத்தேன்.

"நிறைய சோகம் நிறைஞ்ச வாழ்க்க என்னுது... படிப்பு மட்டுமே கை கொடுத்தது... " ரெட்டி கண்களில் நீர்.

"ஆந்திராவிலே, எனக்கு ஒரு அண்ணன். கொஞ்சம் புத்தி சுவாதீனம் இல்லாதவன். அப்பா நிலத்தை விற்று தான் படிக்கவே வைத்தார். தனியார் காலேஜுக்கு பீஸ் ரொம்ப ஜாஸ்தி. வெறி பிடிச்சு படிச்சேன்.... " ரெட்டி சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

இன்டர்வியு ஞாபகம் வந்தது. நோ டவுட்ஸ்.

"உங்க கம்பெனியிலே எனக்கு ஜாப் கிடைச்சப்ப, நான் சென்னையிலே பட்ட கடனை அடைக்க பல பேரிடம் கடன் வாங்கினேன். சாப்ட்வேரில் இருந்ததாலே ஒரு நல்ல வேலையில் இருக்கிற பொண்ணு கிடைச்சா ரொம்ப நல்லதுன்னு நினைச்சு, நிறைய பொண்ணுங்களுக்கு செலவு பண்ணினேன்...  கடன் ஜாஸ்தி ஆகிடுச்சு... என் வீட்டுக்கு மாசா மாசம் பணம் வேற அனுப்ப வேண்டி இருந்தது...

" ஆஸ்திரேலியா போன சமயம்... அண்ணனுக்கு ரொம்ப சீரியஸ். ஒரு ப்ரெயின் டியுமர் ஆபரேசன். ரெண்டு லட்சம் செலவு. அதனாலே, காசுக்கு அப்படி ஒரு நாடகம்... 5000 ஆஸ்ட்ரேலியன் டாலர் அப்பவே அனுப்பினேன். ஒரு வருசத்திலே எப்படி அவ்வளவு சம்பாரிச்சிருக்க முடியும்?

"ரொம்ப ரொம்ப சாரிங்க... நான் என்ன தான் செஞ்சிருக்க முடியும்? உங்களை தான் ஏமாத்துனது எனக்கு கஷ்டமா இருந்துச்சு... என்னாலே கம்பெனிக்கு பெரிய லாஸ்.

"உங்க கம்பெனிலே அமெரிக்க விசா பண்ணியும் என்னை அனுப்பலே... என் சொந்தத்தில் இங்கே இருக்கிற ஒருத்தன புடிச்சேன், ஒரு மார்வாடி கன்சல்டன்ட் டிக்கட் போட்டு கூப்பிட்டான்... இங்கே நெட்வர்கிங்க்லே நல்ல மார்கட்.... அப்போ... எவன் வேணா அப்பாடக்கர் ஆகலாம்... உங்களுக்கு தெரிஞ்சது தானே? முதலிலே இங்கே அஞ்சு வருஷம் இருந்துட்டு நீங்க ஏன் இந்திய அப்போ திரும்பி வந்தீங்கன்னு நானும் கேட்கலே, நீங்களும் சொல்லலே. பேமிலி ரீசன்னு ஞாபகம்...

தலை ஆட்டினேன். நிச்சயமா அப்பாவின் உடல்நிலை காரணம்  தான் இந்தியாவிற்கு என்னை திரும்ப அழைத்தது. அண்ணனுக்கும் வெளிநாட்டில் வேலை அப்போது, திரும்பி வரமுடியாத விசா பிரச்சனை. இன்டியாவிலேயே சம்பளமும் நிறைய கொடுக்க கம்பெனிகள் ஆரம்பித்திருந்தனர்.

"மே 1996 இங்கே லேண்ட் பண்ணினேன்.... சொந்தக்காரன் இருந்ததாலே பரவாயில்லே, அவன் மூலமாவே ஒரு ப்ரோஜக்டில் செட்டில் ஆனேன். அவன் கூடவே தங்கினேன். 

"முதலிலே கிடைச்ச வேலைலே ஒரு வருஷத்துலே, மிச்சம் ஒன்னும் பண்ண முடியலே... அப்பாவும் அடமானம் வச்ச வீட்டை திருப்ப பணம் பத்து லட்சம் வேணுமா இருந்துச்சு... ஒரு வருசத்துலே யார் அப்படி மிச்சம் பண்ண முடியும்?

"நிறைய பேர் உதவி செஞ்சாங்க... அவங்ககிட்ட நிறைய கடன் பட்டேன்...சரியான நேரத்துலே கடன் திருப்பி கட்டமுடியலே...  நிறைய பேர் என்னாலே ஏமாந்தாங்க, என் முகராஷி அப்படி...

"வேற கம்பெனி வேலை புடிச்சேன்... சொந்தக்காரன், நான் வேலை மாத்துறது பத்தி யார் கிட்டயும் சொல்லலே. ஒரு வருசத்துலே டபுள் சம்பளத்துக்கு பெரிய கம்பெனிலே வேலை. இந்தியா போக மார்வாடி கொடுத்த ரிடர்ன் டிக்கட் இருந்துச்சு. மே 97 கிளம்பிட்டேன். ஊரில் கடன் அடைச்சேன். திரும்பி இங்கே வந்தேன்.

"ஒரு மாசத்தில் அவர்களே என்னை கண்டுபிடிச்சு வந்தாங்க. கடன் எல்லாம் தீர்த்தேன். இங்கே சொந்தாகாரனுக்கே கடன் ஒரு வருஷம் கழிச்சு அடைச்சேன்.

"எனக்கு எல்லாமே பிற்பாடு தேவுடா ஒன்னு ஒண்ணா கொடுத்தான்.

"2001 லே தான் ராம்கி கன்சல்டன்சி ஆரம்பிச்சேன். மொத்த பில்லிங்கும் என் கையிலே. கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஊர் பக்கம் சொந்தங்களை இங்கே வர வச்சேன். இப்போ இந்த நிலைமைக்கு வந்திருக்கேன்.

கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. கார்டன் ஸ்டேட் பார்க்வே சத்தம் மட்டுமே இருந்தது.

மாரிஸ் டவுன் வந்தடைந்தோம். நானும் ரெட்டியும் அவரவர் வேலை முடிந்துவிட்டு வந்தோம்.

இரண்டு மணி நேரங்களுக்கு பிறகு என்னை ஹோட்டலில் டிராப் செய்ய வெளியே ரெட்டி நின்றுக்கொண்டிருந்தார். திரும்பவும் அவர் கூடவே பயணம். அடுத்த நாள் மதியம் தான் ப்ளைட்.

என் மனதை ஏதோ பண்ணியிருந்தார் அந்த மதியம்....


*

ஹோட்டல் வருவதற்கு முன்....

அப்புறம் லிஸ் எப்படி? என்னால் இந்த கேள்வி மட்டும் தான் கேட்க முடிந்தது..

ரெட்டி சொன்னது எனக்கு மிகவும் ஆச்சிரியமாக இருந்தது...

"லிஸ் என்னை ஒரு யோகா கிளாசில் சந்திச்சார்... அப்படியே பழக்கம்... கல்யாணம் வரை போயிற்று...  ஷி வாஸ் எ விடோ. என்னை விட பத்து வயசு பெரியவங்க...

"2001 ட்வின் டவர் 911 சமயத்துலே... வேலை போயிருச்சு. க்ரீன் கார்ட் நிப்பாட்டிடான். என்ன பண்றது, க்ரீன் கார்டுக்காக கல்யாணம் இங்கேயே பண்ண வேண்டியதாப்போச்சு.

பிறகு ஹோட்டல் வரும் வரை நீண்ட மவுனம்.

"ஸ்ரீநிவாஸ் - உங்களை வாழ்க்கையில் எப்பவும் மறக்க மாட்டேன். நிச்சயம் இங்கே செட்டில் ஆக உதவி பண்றேன். தயங்காம கேளுங்க. சென்னைக்கு ஒரு முறை போகணும், பழைய கடன்களை அடைக்கணும்...

"இப்பெல்லாம் இங்கே ரொம்ப கஷ்டம். யாரும் இந்தியா ஆளுங்களுக்கு வேலை கொடுக்கிறது இல்லே. அதுவும் ஒரு இந்தியன் இன்னொருத்தனுக்கு... சான்சே இல்லே..

"நான் உங்களை மறக்கமாட்டேன். சி யு. வீ வில் மீட் சம் அதர் டைம்.

இறங்கிக்கொண்டேன்.

ரெட்டி கை அசைத்துவிட்டு, காரில் நகர்ந்தார்....

 ஏனோ நெடு நாளாக இருந்த பாரம் குறைந்தது போல இருந்தது!

***

அமெரிக்காவிலே

2007 இல் எழுதிய இதை படியுங்கள்.... 

அமெரிக்காவிலே ஒரு நண்பர் 

இந்த பதிவில் எழுதப்பட்ட நண்பர் இப்பொழுது சொந்தமாக ஐ.டி கம்பெனி வைத்து தொழில் செய்கிறார் - கன்சல்டன்சி தான்.... அப்புறம் எதோ ஒரு சிறு ஷாபிங் மால் - நியூ ஜெர்சியில் பத்து சிறு கடைகள் உடையது. அவர் கம்பெனி விலாசம் அங்கு தான் இருக்கு - மூன்று மில்லயன் டாலருக்கு, வட்டிக்கு தான் என கேள்விப்படுகிறேன் - வருடம் 4% வட்டியில் பெரிய தொகை பெறலாம் - அது தான் அமேரிக்கா - 14,000 டாலர் மாதாமாதம் 3 மில்லியனுக்கு கட்டனும் - கடை வாடகைகள் அதற்கும் மேலே வரலாம்... வரும் வாடகையிலே மார்ட்கேஜ் (மாத ஈ.எம்.ஐ) கட்டிவிடலாம். மேலும் அங்கேயே ஒரு துரித உணவகம் (பாஸ்ட் புட் ) வைத்துள்ளாராம். அதுவும் நல்ல வருமானம் கொடுக்கும் விஷயம் தான் - உணவில்லாத உயிரினம் எது?

எனது பையோ டேட்டா அவர் கையில் ஓர் நாள் மாட்டும் - வேலை கொடுப்பாரா என்று தெரியாது... நிச்சயமாக எனக்கு எந்த வித ஸ்டமக் பர்னிங் கிடையாது. வாழ்க வளமுடன்.

*****

அப்புறம் சுஜாதா தேசிகன் எழுதிய இந்த கதையும் படியுங்கள்....  என் அமெரிக்கா நண்பர் அனுபவத்தை ஒத்து போகிறது.

 

ஆகவே... ஒரு கதை பிறக்கிறது!

*****

கொச்சினில் இருக்கும் நண்பர் (?) அவர். என் காலேஜில் படித்தவர். சீனியர். ஒவ்வொரு முறை பெங்களூரு வரும் பொது என்னை கூப்பிடுவார். அவர் நடத்தும் ட்ரெயினிங் கம்பெனிக்கும் பணம் தேவை (என்னைப்போல) என்று சொல்லுவார். நானும் அவரை காபியோ, சாப்பாடோ (அதிக விலை பப்பே தான்) வாங்கி கொடுத்து அனுப்புவேன். நாலு பேர் தெரிந்துக்கொண்டால் நல்லது தானே எனக்கும் ஒரு நாள் உதவி என்று நினைத்துக்கொள்வேன். இன்று காலை தான் தெரிந்தது அவர் சொந்தமாக கம்பெனி எதுவும் வைக்கவில்லை, இன்னொருவருக்கு (அவர் மூலம் தான் தெரிந்தது) வேலை செய்கிறார் என்று. இப்படியும் சிலர். பொய் பேசுவது பெரும் வியாதி... எல்லாம் சிறிது உணவிற்காகா?



*****

 

 

அமெரிக்காவில் வேலை தேடுகிறேன்

அமெரிக்காவில் வேலை தேடுகிறேன்

உதவி தேவை.

*****

நண்பர்களே... அமெரிக்காவில் வேலை தேடுகிறேன்.

ஐந்து வருடங்கள் 1994-99 அங்கு வேலை செய்துள்ளேன், மிச்சம் ஒரு வருடம் எச் 1 விசா இப்போது கிடைக்கும் என்கிறார்கள். கையில் வேலிட்   பி 1 விசா இருக்கு. கொஞ்ச நாளா விசனப்பட்டுகிட்டு இருந்தேன். இன்னைக்கு வா.மணிகண்டன் பதிவு "சொர்க்கமே ..." படிச்சேன்... ஒரு உந்துதல்... துள்ளல்னு கூட சொல்லலாம்.
 
அமெரிக்காவிலே யாரவது வேலைக்கு எடுத்துக்கொள்வார்கள் என்றால்... மேலாளர் போன் நம்பர் அல்லது இமெயில் கிடைக்குமா?

நெருங்கிய நண்பர்கள் யாரும் உதவுவதாக தெரியவில்லை. எல்லோரும் ஒரு விதமாக (இந்தியா திரும்பியதை... என் கஷ்டம் எப்படி அவர்களுக்கு தெரியும்?) தான் பார்க்கிறார்கள்....

பி. எஸ். ஜி லே  எஞ்சிநீரிங் படிச்சவுடன்... ஐ.டி. தொழில்... இப்போ 25 வருஷமாச்சு... கஷ்டப்பட்டு தான் சொந்த முயற்சியில் இவ்வளவு வெற்றி. குடும்பத்தில் அனைவரும் உதவி செய்தார்கள்.

என்னுடைய லின்க்டின் ப்ரோபையில் இங்கே பார்த்து... எனக்கு சரியான ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு பண்ணவும். இவ்வளவு நாள் யாரிடம் கேட்பது என்ற மனக்குழப்பம்....

நமக்கு இந்தியாலே ஒன்னும் இப்போ அமைய மாட்டேங்குது ....  எட்டு வருஷமா சொந்தமா முயற்சி பண்ணுறேன், செலவு தான் அதிகம் ஆகுது வரும்படி குறைவு தான்.

ஒன்னுலே வெற்றி. ஏழில் தோல்வி.  sharonsoftsys.com

இருக்கிற காசை வைத்து தான் வாழ்க்கை ஓடுது... எவ்வளவு காலம் தான் இந்த மாதிரி இருக்கிறது.

அஞ்சு வருஷம் அங்கிருந்தது... இன்னும் ஒரு அஞ்சு வருஷம் இருக்க ப்ளான் இருக்கு.

 மற்றபடி எப்போ வெளிநாட்டில் இருந்தாலும்.... எனக்கு ராமராஜன் பாட்டு தான் மனசிலே ஓடுது...  ரூவாய் ரூவாய் தான், டாலர் டாலர் தான். திருப்பூர்லே பனியன் கம்பெனி வச்சி கடைசி காலத்திலே செட்டில் ஆகணும்... பெங்களூர் சொத்தை கட்டி மேய்க்கிறது கட்டுபடி ஆகாது.... எதோ சொல்லனும்னு தோணிச்சு...

உங்களுக்கு கஷ்டம் வைக்க எனக்கு இஷ்டமில்லை.

உதவுறது உங்க இஷ்டம்...  என் கஷ்டம் தீர்ந்தால் நலம்.

மனைவி

சில சமயங்களில் மனைவி என்பவரை சிலர் பிடிக்காமல் கல்யாணம் கட்டுகிறார்கள். எப்படியோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது...

சில நாட்களோ, மாதங்களோ, வருடங்களோ கழித்து சில விசயங்களில் பிடித்து தான் போகிறது. வாழ்க்கை என்ற வட்டம் வெறுமை இல்லாமல் கழிகிறது.

தூங்காத விழிகள் ரெண்டு... தூங்காத கண் நின்று ஒன்று... 

துணை ஒன்று நின்று தாங்காத மனம் இங்கு ஏது?

மனைவி ஒரு வரம் என்பதை கவிஞர் எப்படி ரசித்து எழுதியிருக்கார்?

கடவுள் வேண்டியிருக்கிறார், அதனால் தான் குழந்தைகள் கடவுளின் ஆசையை நிறைவேற்றுகின்றன.

வேலை இல்லாமல் இருப்பது மாதிரி ஒரு கொடுமையான வேலை வேறு ஒன்றும் இல்லை.

செய்யும் வேலைக்கு, பொங்கல் வேண்டுமா என்று முதுகில் பொங்கல் வைத்திருப்பார் மனைவி!

200 கொடுத்தா ஆப்பில் ஜூஸ், 500 கொடுத்தா பாயாசமா... தங்கவேல் வசனம் ஒரு வாழ்க்கை பாடம்.
 

என் மனைவியின் அக்கா  பையன் தமிழில் 80 மார்க் பத்தாவதில் எடுத்தவன், பிரெஞ்சில் 196 வாங்கியுள்ளான். என் குழந்தைகளும் கன்னடா படித்தவர்கள் இப்போது பிரெஞ்ச் படிக்கிறார்கள்.

மாப்பிள்ளை தேடும் சமயம்,சுமாராக இருந்தாலும் பரவாயில்லை, அமெரிக்காவில் இருக்கும் மாப்பிள்ளை என்றால் பெண்கள் அவர்களையே ஓகே செய்கிறார்கள்.

அமெரிக்காவில் எல்லாம் சந்தோசம் என்ற மனக்கணக்கு தான்.

அமெரிக்காவில் குறை ஒன்று சொல்லாமல் வீட்டு வேலைகள் அனைத்தும் செய்கிறார்கள்.

இந்தியா வந்தவுடன், வீடு வேலைக்கு ஆள்.. அயர்ன் பண்ண ஆள் என்று லிஸ்ட் நீண்டுக்கொண்டு போகிறது. பேன்கள் துடைக்க வேலை ஆட்கள் தனி சார்ஜ் வாங்குறாங்க.

 

அங்கேயே இருந்திருக்கலாம்

 அருமையாக எழுதியிருக்கிறார் நடராசன் ( @NattAnu )

தேசி என்றொரு இனமுண்டு

நானும் அங்கேயே இருந்திருக்கலாம் என்றே 13 வருடங்கள் கழித்து தோன்றுது. இருந்தாலும், சொந்தங்கள் சாபங்களாக இல்லாவிட்டால் நன்மை தான்.

கிப்டுகள் வாங்கி வருவதை ஒரு கதையாக போடலாம்... ஒரு ட்ரிப் முடிந்து திரும்பியப்பிறகு, அடுத்த ற்றிப்பிற்கு, டாலர் ஷாப்பில் டீல்ஸ் பார்க்கும் நமது தேசி கதை இந்த காலத்தில் எப்படி என்று எழுதுங்கள்.

இதையும் படித்து பாருங்க!  ஆறரை வருடங்கள் முன் எழுதியது.

நமது தேசி கதை

தெனாவெட்டுகள் - அமெரிக்கா வாழ் இந்தியர்கள்

அமெரிக்கா வாழ் இந்தியர்கள் பற்றி நிறைய சொல்லலாம்.
நானும் அங்கிருந்தவன் தான். மனதார சொல்லுகிறேன் என்னால் முடிந்த வரை நண்பர்களுக்கு உதவியுள்ளேன். ஒரு சமயம் நண்பர் ஒருவருக்கு ( சிறிது காலம் பழகி இருந்தாலும்) ஐந்தாயிரம் டாலர்கள் வட்டியிலா கடன் கொடுத்து ஒரு வருடம் கழித்து திருப்பி வாங்கியுள்ளேன்! எதற்கு - அவர்கள் ஊரில் வீடு செட்டில்மென்ட் இருப்பதால், இவர் செல்ல முடியவில்லை... பணம் தான் சென்றது. வீடு மிஞ்சியது!

அமெரிக்கா வாழ் இந்தியர்கள் பற்றி தெனாவெட்டுகள் என்று எதானால் சொல்லுகிறேன்? தான் உண்டு தான் வேலை உண்டு என்று இருப்பவர்கள், மற்றவர்களுக்கு உதவி புரியாமல் அவரவர் வாழ்க்கையை பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். தவறு ஒன்றும் இல்லை!

என் அண்ணனும் என்னை இன்றும் தெனாவெட்டாக இருப்பவன் என்று தான் சொல்லுகிறார். பழகிவிட்டது போல. அட்டிடூட் ப்ராப்ளம்? இது அமெரிக்காவில் இருந்து பிடித்து வரப்பட்ட நோய் போல?

ஒரு முறை நான் ரெடிங் என்ற ஊரில் இருந்த ஒரு சமயம், நிறைய ஆணி ( பக்ஸ் ) பிடுங்க வேண்டி இருந்த சமயத்தில், என் உறவினர், பதினாறு மையில்கள் கிழே தள்ளி போகும் ஹைவே பாதையில் ( ரூட் 76 ) இருந்து வரும் போது, வந்து பார்க்கிறேன் என்றார்... என் நிலைமையை சொல்லி, வேண்டாம் இப்போது, மற்றுமொரு முறை பார்க்கலாம் என்று சொல்லிவிட்டேன். கொடுக்கிற காசிற்கு வேலை செய்யும் எண்ணம் தான்! அவரும் புரிந்துக்கொண்டார். டென்சன்!

மற்றொரு சமயம், இரண்டு காரில் பத்து நண்பர்கள் வந்து ஒரு சிங்கிள் பெட்ரூமில் கொட்டம் அடித்தது தனி கதை. எல்லா வேலையும், உணவு உட்பட என்னை எதிர்பார்த்தார்கள்!

ஆனால் என் சொந்தங்கள் ( மிக பெரிய கோடீஸ்வரர்கள் ) அங்கு வந்த சமயம்... ஒரு மாதம் டூர், சொந்தங்கள் இருந்த இடத்தில மட்டும் பைல் ஆன், சில நாட்கள் இருந்தாலும் அவர்களே ஊர் சுற்றிக்கொண்டார்கள். ஹாலில் தான் படுத்தார்கள். சமையலும் அவர்களே பார்த்துக்கொண்டனர். நான் தான் ஒரு வீகென்ட் விடாப்பிடியாக நியூ யார்க், நியூ ஜெர்சியில் சில இடங்களுக்கு அழைத்துச்சென்றேன். இன்றும் அதை நினைவு கூர்ந்து சொல்லுகிறார்கள்... ஒவ்வொரு முறை சந்திக்கும் போதும்!

சில சமயம் புது கன்சல்ட்டேன்ட்ஸ் வரும் போது, என்னோடு ( தனியாக இருந்த சமயம் ) தங்க வைத்து ( இலவசமாக தான்! ) அவர்களை வீடு பிடிக்க உதவி செய்து ( ரெபரல் fee இல்லாமல் ) இந்தியன் ஸ்டோர்ஸ் இருக்கும் இடம் அழைத்துச்சென்று வருவேன். காசு கடன் கொடுப்பதும் உண்டு! ( கையில் டாலராக இருக்கும் - எடுத்து செலவு செய்யமாட்டார்கள் - இந்தியாவுக்கு அனுப்பனும் அல்லவா? எவனோ செலவு செய்யட்டும்! ).

இன்று காலை நண்பர் ராஜுவிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன், அவர் இருக்கும் பிரின்ஸ்டன் பகுதியில், ஒரு இந்தியரும் உதவுவதில்லையாம். அந்த மனப்பான்மையே இல்லையாம்... அவர் மனைவி வேலை செய்யும் இடத்திற்கு அழைத்து செல்லும் கார்பூல் அமெரிக்கன் ( வெள்ளைக்காரர் பெண் ) மாதம் இருநூறு டாலர் வாங்கினாலும் - நல்ல உதவி செய்கிறாராம்.....

துபாயில், சவுதி அரேபியாவில் இருந்த என் மாமா, எங்கள் ஊரில் டிப்ளமோ மட்டும் படித்த ஒருவருக்கு தனது இன்ப்ளுஎன்ஸ் மூலம் வேலை பெற்று தந்தார். ஒரு நாள் வேறு இடத்தில சம்பளம் அதிகம் கிடைத்தால் - நம்பிக்கை வைத்து அழைத்து சென்றவரிடம் சொல்லாமல் சென்றுவிட்டாராம். ( நேரடியாக முதலாளியிடம் பாஸ்போர்டை வாங்கிக்கொண்டு ) மிகவும் வருத்தப்பட்டார்!

அதைப்போலவே என் நண்பன் ஒருவன் இருக்கிறான். திடீரென்று என் வேலை நிலைமை தெரிந்துக்கொண்டு ( ஒரு கோடி ருபாய் சொந்த பணத்தை நான் இன்வெஸ்ட் செய்வது தெரியாமல் ... கிண்டல்? ) அமெரிக்காவில் மிகவும் நல்ல வேலை இருப்பதாகவும், உண்டனே விசா செய்து வர முடியுமா என்று கேட்டு மெயில் அனுப்புவான். அப்படியே பாரக் ஒபாமா எனக்கு விசா அடித்து உதைத்து அனுப்புகிற மாதிரி நினைப்பு தான்! அவனுக்கு தெரியாது இந்தியாவிலும் நான் மிக சந்தோசமாக, சவுரியங்களுடன் இருப்பது. அமெரிக்காவை விட்டு வெளியேறி விட்டேன் என்பதால், குறைந்து ஒன்று போய் விடவில்லை. அவன் அம்மா இன்றும் என் அம்மாவிடம், உங்க பையனுக்கு அடுத்த ரேன்க் தான் என் பையன் எடுப்பான் என்று பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்! நான் முதல் ரேங்கில் அவன் இருபதில், பட் எனக்கு அடுத்த ரேன்க் தானே!

சில காலம் முன் ஒருவர் என்னிடம் உதவி கேட்டார். அவர் வேலைக்கும் செல்லும் ஊரில் தமிழ் பேசும் நண்பர்கள் கிடைத்தால் சந்தோசம் என்றார். அவருக்கு தெரியாது நம் அருமை தமிழர்களை பற்றி ( அவர்கள் குடும்பம் மற்றும் வேலை என்றே இருப்பார்கள். இல்லாவிட்டால் அங்கு மிக பிரபல எழுத்தாளர்கள் வந்தால் தான் கவனிப்பார்கள்! ) மேலும் இவர்கள் தான் அமெரிக்கா நிலைமை பற்றி கருது கூறி தான் சொந்தங்கள் தவிர யாரும் அமெரிக்காவிற்கு உள் கால் ஊன்ற வழி செய்யமாட்டார்கள்.....

சிலரை இணையத்தில் கேட்ட போது, மழுப்பி விட்டார்கள்.... ட்விட்டரிலும், ப்ளாகிலும் கதை அடிக்க தானா நண்பர்கள்?

எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று என்னோடு பனி புரிந்த கொரிய நண்பர் ஒருவரின் நம்பரை கொடுத்தேன். அவர் மிகவும் நன்றாக உதவி செய்தாராம். ஒரு முறை அதே ஆபிசில் வேலை செய்த நண்பருக்கு நண்பர் ( ஒரே கல்லூரியில் படித்தவர் வேறு ) பார்த்த போது.... முகம் திருப்பிக்கொண்டு சென்றாராம்! என்ன பயமோ! கொடிமையடா சாமி!

***

நான் 1994 இல் அமெரிக்கா வேலை விசயமாக சென்றேன். 1990 இல் மூன்று கல்லூரிகளில் எமெஸ் கிடைத்தும், ஸ்காலர்ஷிப் இல்லாததால் செல்லவில்லை. பிறகு 1995 இல் லா சாலே பார்ட் டைம் எம்பியே படித்த கதை தனி! ( முடிக்க டைம் இல்லை , முடிக்கணும்! )

1998 கல்யாணம் செய்த பிறகு, மனைவியுடன் கூட ஒரு வருடம் அங்கிருந்துவிட்டு, க்ரீன் கார்ட் கடைசி ஸ்டேஜில் இருக்கும் போது, 1999 இல் குடும்ப விசயத்திற்காக இந்தியா திரும்பினேன். 2001 வரை 485 பைல் செய்ய டைம் இருந்தது!

இரண்டாம் முறையாக 2004 இல் குடும்பத்தோடு அமெரிக்கா சென்று செட்டில் ஆகலாம் என்று தான் இருந்தேன். ஆனால் மனைவி குழந்தைகளுக்கு பிடிக்கவில்லை. ஒரு வருடத்தில் ஜி சி வாங்கியிருக்கலாம் ( எல் 1 ஏ - மேனேஜர் ) பட் மெக்சிகன்ஸ் அதிகம் இருந்த பகுதியால் வந்த வினையா தெரியவில்லை. என் கம்பெனி கொடுத்த காசு குறைவு, அதனால், தான் ஆபிஸ் அருகில் அந்த ஏரியா வீட்டில் வாடகை குறைவாக இருக்கும் நிலைமை.

மீண்டும் ஒரு முறை அமெரிக்காவில் சென்று சிறிது காலம் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். பார்ப்போம் எப்படி நிலைமை இருக்கிறது என்று. தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள். தெனாவெட்டு வேண்டாமே!

100 Euros and USA biz

It is the month of July 2009, on the shores of the Black Sea . It is raining, and the little town looks totally deserted. It is tough times, everybody is in debt, and everybody lives on credit.

Suddenly, a rich tourist comes to town.

He enters the only hotel, lays a 100 Euro note on the reception counter, and goes to inspect the rooms upstairs in order to choose one.

The hotel proprietor takes the 100 Euro note and runs to pay his debt to the butcher.

The butcher takes the 100 Euro note, and runs to pay his debt to the pig grower.

The pig grower takes the 100 Euro note, and runs to pay his debt to the supplier of his feed and fuel.

The supplier of feed and fuel takes the 100 Euro note and runs to pay his debt to the town's prostitute that in these hard times, gave her "services" on credit.

The hooker runs to the hotel, and pays off her debt with the 100 Euro note to the hotel proprietor to pay for the rooms that she rented when she brought her clients there.

The hotel proprietor then lays the 100 Euro note back on the counter so that the rich tourist will not suspect anything.

At that moment, the tourist comes down after inspecting the rooms, and takes his 100 Euro note, after saying that he did not like any of the rooms, and leaves town.

No one earned anything. However, the whole town is now without debt, and looks to the future with a lot of optimism.... .

And that, ladies and gentlemen, is how the United States Government is doing business today.

:-)
--
Regards
Vijayashankar

Why the US economy fell off the cliff

John Doe started the day early having set his alarm clock (made in Japan) for 6 am.

while his coffeepot (made in China) was perking, he shaved with his electric razor (made in Hong Kong), put on a dress shirt (made in Sri Lanka), designer jeans (made in Singapore) and tennis shoes (made in South Korea).

after eating breakfast cooked in his new electric skillet (made in India), he sat down with his calculator (made in Mexico) to see how much he could spend today.

he got in his car (made in Germany). set his watch (made in Taiwan) to the radio (made in India), filled it with gas (from Saudi Arabia) and continued his search for a good paying American job.

at the end of yet another discouraging and fruitless day, john got back home, checked his computer (made in Malaysia) and decided to relax for a while.

he put on his sandals (made in Brazil), poured himself a glass of wine (made in France) and turned on the TV (made in Indonesia) and then wondered why he couldn't find a good paying job in America.

…

and now he's hoping he can get help from a President made in Kenya.

How times change

At New York with wife in 1998, see the Word Trade Center (Twin Towers)?


At San Jose with family in 2004, near the Convention Center.

My first Car and first Snow in USA during 1994

My first Old Car (shared purchase) 1985 Chevy Cavalier



Snow on the streets of Plainville, CT, USA

With my friend in the USA during 1995

He is Rajkumar owner of Comdus and TradingBell in DC area. My childhood buddy known since 1979.

பனி அமெரிக்கா

பனி மழையால்.. அமெரிக்கர்கள் அவதி... நண்பர்கள் எல்லாம் ஒரே கவலை. சிலருக்கு வேலையும் இல்லை. சம்பாரித்த பணம் எல்லாம் வீட்டில் போட்டுள்ளார்கள்... அதுவும் கரைகிறது.

நிறைய எழுதுகிறார்கள்... படிக்க கஷ்டம்... என்ன செய்வது... பனியும் ஒரு தவம்... பிணியும் வந்து போகும்.

ரெடிங்கில் வாழ்ந்த பொது, எமர்ஜென்சி லைட் மட்டும் ஒரு பேக் கண்டில்ஸ் வைத்திருந்த ஞாபகம்... ஒரு வத்திகுச்சி பெட்டி... இந்திய திரும்பும் பொது தான், திருப்பி கொடுத்தேன்... ஒரு டிசைனர் கேண்டில் மட்டும் ஞாபகமா இன்னும் இருக்குது.. ஒரே ஒரு நாள், ஜனவரி ஏழு 1996 காலை முதல் இரவு வரை... பவர் இல்லை. சரியாக, ஐந்து மணிக்கு திரும்ப வந்தது...

வின்டர் வந்தால், ஸ்டாக் செய்வது நிறைய ஜூஸ் பாட்டில்... சீரியல்ஸ், பால் தேவையில்லாதவை... மற்றும் சீரியல் பார்ஸ்...

பாஸ்டன் பாலா எழுதிய இந்த பதிவு, ஆற்காட்டார் தமிழ்நாட்டில் இருந்து அங்கு சென்றுவிட்டாரா என தோன்ற வைத்தது..

மின் ரத்து: பனிப்புயல் கடந்த பாஸ்டன்

Art of choosing a VP

Recent announcement by John McCain of choosing Sarah Palin has so many meanings and lessons to be learnt as a Politician or a Leader to handle things and claim the threads for growth.

When Republican Party found out that Hillary Clinton will not be a candidate, as Americans were looking for a male still, the obvious chance in terms of announcing the female candidate played in minds. Hence came Sarah Palin, the Governor of Alaska, once a seccessionist. Now the Republicans (old) women votes are in the bag.

For Democrats, obviously (Mu) Barak (Hussein) Obama could not have picked a female candidate other than Hillary Clinton, which could have been the right choice. But since there are personal differences, there needs to be a consensus and hence Joe Biden (foregone conclusion based on his Foreign Policy Link, and the text message became true).

I predict a tight race!

The case of Anand Jon

USA charming, but Indians have trouble! Trouble after trouble (like guilty until proven innocent). To get media attention, You should be a Spanish or African American. Indian are suckers! Don't bother. Too many Guru's around, who would not come out in open with their own tracks! Well I have seen many Indians (2.1 million minority of 300 million population in USA) not helping each others in USA (except for a particular state).

Watched Ipadikku Rose show on June 26th night 10PM, where Sanjana Jon (Nagercoil born, elder sister of Anand Jon) along with Badri (my friend and ex neighbor at Chennai). Anand Jon has got USA Citizenship, so Indian government cannot ask about him.

"If you don't give me a free jeans, I will get you in a rape case!". That too after a 2.30 hours of lunch! The joke became a reality. If the act is consensual unless with an underage girl, it would be statutory rape.

Eye Witness is one of the Miss Universes after 2006.

"Anand Jon, is the cultural fashion Ambassador who is putting India on map of the world and obviously taking a small fee for it!" exclaims Sanjana Jon.

"I feel this is racial discrimination to the core! Why should one colored guy should be so famous than their own since killing Red Indians and occupying their land", asks Sanjana Jon. Pity, too late to realize. President George W Bush should help in this and get him out.

Well I pray to God to give the family mental peace. I want them to get justice and they should come back and live in India! Indians should live in India.

2nd gen Indian-Americans

2nd gen Indian-Americans who have made a mark other than Spelling bee's

Rajeev Ram (top 150 - ATP tennis)
Prakash Amrtiraj (top 250)
Neha Uberoi
Shikha Uberoi
Sunitha Rao
Tara Iyer
Mohini Bharadwaj (Olympian)

This is apart from 40% staff who are into high tech jobs, saving USA.

Nostalgia of USA

I had lived in Reading, PA, USA during 95-99 and lots of memories....

I had been part of a local group of a community where I lived in.

Now the sub prime crisis has hit hard, people are selling houses, just like that, at the drop of the hat.

A house a friend of mine - bought for around $400K in 2000 is worth only $135K now. No logic. 3 Br, 2 Bath, with 0.75 acre individual home (trying searching houses for sale in 19606).

Cheaper than India. I think I am better off buying property in USA and retire. You know the local property tax is only 2% and a max of about $4K or so. This amount is completely deductible in the income.

Reading is a lovely and a safe place to live. Some small software co's are also there.

H1B visa, what USA can do now?

Now that H1B visa are getting over fast in first few days, what USA can do now?

Lottery is not the answer. Equal division among empoyers should be there.

The back pending visas that was not used or exhausted from previous years, since H1B was introduced should be given now.

People who have stayed in USA for more than 5 years on non immigrant work visa, can be given a work permit for another 5 to 10 years, on a renewable basis, with non immigrant status.

Immigrant numbers for India can be increased.

With dollar hovering around 40 Rs/$, lur eto USA is not that great nowadays.

Email from Boss!

It's half past 8 in the office but the lights are still on... PCs still running, coffee machines still buzzing... And who's at work? Most of them??? Take a closer look... All or most specimens are?? Something male species of the human race... Look closer... again all or most of them are bachelors... And why are they sitting late? Working hard? No way!!! Any guesses??? Let's ask one of them... Here's what he says... "What's there 2 do after going home...Here we get to surf, AC, phone, food, coffee that is why I am working late...Importantly no bossssssss!!!!!!!!!!!" This is the scene in most research centers and software companies and other off-shore offices. Bachelors "Time-passing" during late hours in the office just bcoz they say they've nothing else to do... Now what r the consequences... "Working" (for the record only) late hours soon becomes part of the institute or company culture. With bosses more than eager to provide support to those "working" late in the form of taxi vouchers, food vouchers and of course good feedback, (oh, he's a hard worker... goes home only to change..!!). They aren't helping things too... To hell with bosses who don't understand the difference between "sitting" late and "working" late!!! Very soon, the boss start expecting all employees to put in extra working hours. So, My dear Bachelors let me tell you, life changes when u get married and start having a family... office is no longer a priority, family is... and That's when the problem starts... b'coz u start having commitments at home too. For your boss, the earlier "hardworking" guy suddenly seems to become a "early leaver" even if u leave an hour after regular time... after doing the same amount of work. People leaving on time after doing their tasks for the day are labeled as work-shirkers... Girls who thankfully always (its changing nowadays... though) leave on time are labeled as "not up to it". All the while, the bachelors pat their own backs and carry on "working" not realizing that they r spoiling the work culture at their own place and never realize that they wuld have to regret at one point of time. So what's the moral of the story?? * Very clear, LEAVE ON TIME!!! * Never put in extra time " unless really needed " * Don't stay back un-necessarily and spoil your company work culture which will in turn cause inconvenience to you and your colleagues. There are hundred other things to do in the evening.. Learn music... Learn a foreign language... Try a sport... TT, cricket......... Importantly,get a girl friend or boy friend, take him/her around town... * And for heaven's sake, net cafe rates have dropped to an all-time low (plus, no fire-walls) and try cooking for a change. Take a tip from the Smirnoff ad: *"Life's calling, where are you??"* Please pass on this message to all those colleagues and please do it before leaving time, don't stay back till midnight to forward this!!! IT'S A TYPICAL ASIAN MENTALITY THAT WORKING FOR LONG HOURS MEANS VERY HARD WORKING & 100% COMMITMENT ETC. PEOPLE WHO REGULARLY SIT LATE IN THE OFFICE DONT KNOW TO MANAGE THEIR TIME. SIMPLE ! Regards, Your Boss

THOUGHT

'Love your job but don't love your company because you can't say when the company will stop to love you.'

Dr. Abdul kalam.

அமெரிக்காவிலே ஒரு நண்பர்

அமெரிக்காவிலே ஒரு நண்பர்

*****


நான் அமெரிக்காவிலே இருந்த காலத்தில்... ஒரு நண்பர் இருந்தார்.... திருச்சி ஆள். எப்படியோ விசா கோர்ஸ் பண்ணி 1996 மே மாசம் வந்துட்டார். சுமாராக, திணறி ஆங்கிலம் பேசுவார். நான் அவருக்கு முதலில் செட்டில் ஆக நிறைய உதவிகள் செய்துள்ளேன். சனி ஞாயிறு என்னோடு தான் சாப்பாடு... ஹோட்டல் சென்றால் - இந்தியன் பப்பே மட்டுமே - பீட்சா கூட அதிகம் செலவு என்பார்... மற்றவர்கள் வீட்டில் சென்று சாப்பிடுவதற்கு அவ்வளவு இஷ்டம். தன வீட்டில் ஒரு முறை கூட யாருக்கும் உணவு கொடுத்ததில்லை. அவர் ரூம் மெட்டும், அவர் மாதிரி தான்....

இந்தியா கம்பெனியில் ஒரு பாண்டு எழுதியிருந்தாலும் அதை மதிக்காமல் (பெப்ரவரி விசா வந்தது, ரொம்ப டிலே பண்ணிடாங்க - நண்பர்கள் எல்லாரும் அமெரிக்க போயிட்டாங்க, நான் மட்டும் எப்படி... மூணு மாசம் வேஸ்ட் ) விசா இருப்பதால், வேறு கம்பெனி மூலமா அமெரிக்க வந்துவிட்டார், அதெல்லாம் அப்படிதான் ... அந்த காலத்தில்... வேலை ப்ராஜக்ட் கிடைப்பது ரொம்ப ஈசி....

 அவர் கன்சல்டிங் பண்ணின கம்பெனியில் வேலைக்கு சம்பளம் குறைவு ( வருடம் 44 ஆயிரம் டாலர்கள் ).  ஒரு வருடத்தில் மே 97 (இந்தியர்கள் நடத்தும் கம்பெனி வருடம் ஒரு ரிடர்ன் டிக்கட் கொடுத்தார்கள்) லீவுக்கு இந்தியா போகிறேன் என்று சென்றவர் திரும்ப வரவில்லை.

நியூ யார்க்கில் இரு மடங்கு சம்பளம் கிடைக்கும் என்பதால்... (வருடம் 90 ஆயிரம் டாலர்கள்) வேறு ஒரு கம்பெனியில் சேர்ந்துக்கொண்டது யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவரின் ரூம் மேட்டிற்கும் தெரியாமல் இவ்வளவு நடந்தது... அவர் கம்பெனி அக்கவுண்ட் மேனேஜர் என் நண்பர்... என்னை தேடி வந்து கேட்டார். யாருக்கு தெரியும்...  ??

அவர் தான் ஐந்தாயிரம் டாலர் கடன் வாங்கி ஊரில் வீடு வாங்க வகை செய்துவிட்டார்... கிளம்பும் சமயத்தில் எல்லோரிடமும் ... தன அம்மாவும் அண்ணனும் மிகுந்த சிரமத்தில் இருப்பதை சொல்லி... (அவர் அண்ணன் கொஞ்சம் மன நிலை சரி இல்லாத நிலையில் வயதான் காலத்தில் அவர் அம்மா தான் பார்த்துக்கொண்டு ...) ஒரு வருடத்தில் ஐந்து லட்சத்தில் ஒரு வீடு ( யாரும் அவ்வளவு - சுமார் 15 ஆயிரம் டாலர்கள் - 44 ஆயிரம் சம்பளம் - கையில் 30 வரும், செலவு பாதிக்கு மேல் ஆகும் .. மிச்சம் செய்வது கடினம் ) அர்ஜண்ட் என்று சொல்லி ஏதோ காரணம் சொல்லி பணம் வசூல் செய்தார். மூன்று நண்பர்களிடம் ஐந்தாயிரம் டாலர்கள் கடன் வாங்கி கம்பி நீட்டிவிட்டார்.

ரூம் மேட்டிற்கும் நாலு மாதம் வாடகை கொடுக்கவில்லை... பாவம் அவருக்கு தான் நஷ்டம். சொல்லவில்லை... சொன்னாரா தெரியவில்லை.... தர்மம் தலைகாக்கும்... ஊருக்கு கிளம்பும் போது  மூன்று சூட்கேசில் துணி மணிகளை பேக் செய்தவர் (இரண்டை நியூ ஜெர்சியில் ஒரு நண்பர் வீட்டில் வைத்துவிட்டு போயுள்ளார்... ), நியூ யார்க்கில் தான் ஏர் இந்தியா  ப்ளைட் பிடித்தார்... அது தான் குறைவான விலையில் தரமான ப்ளைட் கொடுக்கும் நம்ம ஊர் ஏர்லைன்ஸ்.

என்னோடு மிசிகனில் வேலை செய்த இன்னொரு நண்பர் மூலம் அவர் நியூ ஜெர்சியில் தங்கியிருந்த தகவல் ஒரு மாதம் கழித்து தெரிந்தது... அதே ப்ராஜக்ட் ... நியூ ஜெர்சியில் வாசம்... என் நண்பர் மூலம் அவர் வீட்டு விலாசமும் கிடைத்தது...

அங்கு தான் வாரா வாரம் சனியன்று மளிகை வாங்க கடைக்கு (இந்தியர்கள் - படேல் - குஜராத்திகள் நடத்தும் கடைகள் பிரசித்தம்) சுற்றியுள்ளவர்கள் (பென்சில்வேனியா) செல்வார்கள். எப்படியோ அவர் இருக்கும் மடாவன் பகுதி - நான்கு மாதங்கள் கழித்து நியூ ஜெர்சி படேல் பிரதர்ஸில் அவரை சந்தித்தோம். ஒரு சனியன்று அவர் வீட்டில் இருந்து காலை 10 மணி முதல் அவர் வெளியே வரும் வரை  ஒரு இரண்டு மணி நேரம் அந்த ஏரியாவில் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தோம்... ( 12 மணிக்கு - முகல் ஹோட்டல் பப்பே - எப்படி மாறுவார்?)

அவரை பார்த்தவுடன்... அவர் முகத்தில் ஈ ஆடவில்லை. பணம் கொடுத்தவர்களுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும். எப்படியோ பேசி...  நயமாக .... வசூல் பண்ணிட்டார்கள்.  நல்ல வேலை கையில் அவரிடம் செக் புக் இருந்தது.... (கடையில் பணம் செட்டில் செய்ய செக் கொடுக்கலாம்... பணம் இல்லாமல் பவுன்ஸ் ஆனால் ஜெயில் கம்பி தான்)

அவருக்கு  கடன் கொடுத்தார்கள் மனவாடுகள் (தெலுகு மக்கள் உதவி செய்யும் மனநிலை - கொஞ்சம் பாசம் அதிகம்) .... நினைத்துப்பருங்கள்... அவர்கள் மனதில் எப்படி இருந்திருக்கும்... இன்றும் கூட தெலுகு மக்கள் தான் அதிகம் அமெரிக்காவில் வாழ்கிறார்கள்... அவர் இனத்தை அங்கு சென்று அமர்த்தும் பணியை செவ்வனே அமீர்பெட் கோச்சிங் சென்டர் மற்றும் டுபாக்கூர் கம்பெனிகள் செய்கின்றன.

இப்போது அவர் இரண்டு பசங்கள் பெற்று நல்ல வாழ்க்கை ... நியூ ஜெர்சி தமிழ் மன்றம் போன்ற செலவு செய்யும் வேலைகளை செய்து சந்தோசமாக இருக்கிறார் என்கிறார்கள். என் ப்ளாக் கூட அவர் படிக்கலாம்... படித்தால் கமண்ட் இடவும்...

மூன்று வருடம் முன் கூட அவரை நியூ ஜெர்சியில் வைத்து பார்த்தேன்... பேசவில்லை.

நானும் அதைப்போன்றே என் நெருங்கிய சகாவிற்கு ஒரு தொகை கொடுத்து, பதினான்கு மாதங்கள் கழித்து வசூல் செய்துள்ளேன்... எல்லாம் எதவாது வழியில் பிற்காலத்தில் உதவுவார் என்று தான்... இதுவரை அவர் செலவில் ஒரு தொலைபேசி கால் கூட இல்லை....

காலம் சுழலும்... இந்த மாதிரி நண்பர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் இப்பவும்...